KORZENIE REBIRTHINGU
 |
| Mahavatar Babaji |
Rebirthing jest to metoda mająca swoje korzenie w kulturze indyjskiej, gdzie techniki oddechowe są nieodłączną częścią duchowych i uzdrowicielskich praktyk (Pranajama, Krija Yoga itd). Za odkrywcę rebirthingu uważa się Amerykanina Leonarda Orra, który swą metodę terapeutyczną zaczął popularyzować szerzej w 1974 roku. Leonard Orr określając rebirthing posługiwał się często źródłowym terminem maha joga, praktykę afirmacji i dźwięku - mantrowaniem, zaś sesje oddechowe ćwiczeniami pranajogi lub krijajogi. Praktykowano początkowo głównie sesje oddechowe w wodzie, sztukę afirmowania oraz nucenie mantramu Om. Leonard Orr uważał rytm oddechowy rebirthigu za najmocniejszą dla psychoterapii formę prana jogi. Według niego oddech to sekret życia i śmierci. Celem Orra jest wprowadzenie ludzi na ścieżkę duchowego oświecenia i samo-świadomości. Maha Joga to indyjski termin określający zbiór podstawowych ćwiczeń do zapoznawania się z jogą bez podejmowania inicjacji czy wtajemniczeń. Można powiedzieć, że Maha Joga, to całkiem świecka Joga dla wszystkich, a ćwiczenia pochodzą wedle kolejności z czterech wielkich systemów Jogi jak: Mantra, Hatha, Laja i Radża Joga. Na rozwój i kształt rebirthingu najbardziej wpłynął jeden z indyjskich mędrców i filozofów, Mahawatar Babadźi. Rebirthing można uważać za świeckie wprowadzenie do jogi oddechowej o charakterze terapii psyche. Rebirthing jest z powodzeniem stosowany jako jedna z bardziej skutecznych technik psychoterapii.
