Kiedy iść do psychoterapeuty

Wiele osób zastanawia się nad tym w wielu trudnych momentach życia, czy iść do psychoterapeuty po pomoc, czy nie. W naszej kulturze nie jest to popularne, by prosić kogoś o pomoc w chwilach, gdy źle się czujemy, albo gdy nie mamy pomysłów co dalej ze sobą w życiu zrobić. Mam nadzieję, że artykuł pomoże przyjrzeć się temu problemowi i pomoże podejmować słuszne decyzje. Prośmy o pomoc, nie wstydźmy się tego, to normalne.

Kiedy źle się czujemy, jest nam smutno, znajomi nie mają do nas siły, trudno się dogadać ze wszystkimi wokół, rozmowa z bliskimi czy znajomymi o problemach nie pomaga, a nasz stan się pogarsza, to pewnie warto rozważyć wizytę u dobrego psychoterapeuty lub u kogoś kto praktykuje doradztwo życiowe z pomocą psychosyntezy, dianetyki czy psychologii transpersonalnej, uwzględniającej duszę i uczucia wyższe. Podobnie, jeśli to, co kiedyś dawało radość, satysfakcję i poczucie szczęścia, dziś już ich nie przynosi, a rodzi frustrację lub pustkę, jałowość i poczucie bezsensu, lepiej poszukać specjalistów od rozwiązywania problemów z własną Psyche, Duszą, Jaźnią. Także wtedy, gdy zamiast spotykać się z ludźmi izolujemy się od wszystkich w samotności, gdy uciekamy od rodziny i osób ukochanych, z którymi dotąd lubiliśmy wspólnie spędzać czas, to pewnie pora aby zainteresować się treningiem psychoterapii, naprawy siebie i poprawy swojego funkcjonowania. Zwykła jesienna deprecha, gdzie jak w piosence, nawet seks staje się banalny, może pokazywać nasilenia problemów, z którymi trzeba będzie sobie poradzić i to zapewne z fachową pomocą terapeuty. Podmiot liryczny od „jesiennej deprechy” zwykle powinien udać się do specjalistów od spraw jaźni, duszy i sensu życia, gdyż sytuacja w której wracają stare lęki czy pragnienie śmierci po raz kolejny się powtarza, a do tego może się nasilić wiodąc do totalnej katastrofy suicydalnej takiej ludzkiej jednostki.

Stres przyczyna - chorób psychosomatycznych

STRES - Przyczyną wielu chorób psychosomatycznych

Stres i Stresor 

Pojęcie stresu wprowadzone zostało do użycia przez Hansa Hugona Selye'a, który badaniu tego zjawiska poświęcił 50 lat solidnej pracy naukowej. Z tego też powodu nosił przydomek dr Stress. Selye opublikował ponad 1400 artykułów i 30 książek na temat stresu. Selye jako pierwszy postawił hipotezę, że szereg chorób somatycznych jest skutkiem niezdolności człowieka do radzenia sobie ze stresem. Zjawisko to nazwał mianem niewydolności tzw. syndromu ogólnej adaptacji i opisał je w pierwszej swojej książce na temat stresu w roku 1956 pt. "The Stress of Life". Stres to nasze reakcje fizyczne, emocjonalne, poznawcze i behawioralne reakcje na szkodliwy bodziec przytłaczających nas zdarzeń pochodzenia wewnętrznego lub zewnętrznego, może to się objawiać poirytowaniem, rozdrażnieniem trudności z koncentracją huśtawką nastrojów oraz zbyt silnej reakcji na rzeczy błache i drobne. 

Stres jest definiowany w psychologii jako dynamiczna relacja adaptacyjna pomiędzy możliwościami jednostki a wymogami sytuacji (stresorem), charakteryzująca się brakiem równowagi psychicznej. Podejmowanie zachowań zaradczych jest próbą przywrócenia równowagi psychicznej, stanu spokoju, stanu bez napięcia. W terminologii medycznej, stres jest zaburzeniem homeostazy spowodowanym czynnikiem fizycznym lub psychologicznym. Czynnikami powodującymi stres mogą być czynniki umysłowe, fizjologiczne, anatomiczne lub fizyczne. Stres w powszechnym odbiorze jest uważany za zjawisko wysoce szkodliwe. W rzeczywistości działanie niepożądane przynosi jedynie stres zbyt silny, przekraczający indywidualne możliwości adaptacyjne jednostki lub zbyt długotrwały. Stres umiarkowany zwiększa możliwości radzenia sobie z wymaganiami adaptacyjnymi otoczenia, dzięki czemu umożliwia rozwój psychiczny i duchowy człowieka. Wielu badaczy zjawiska określa go jako podstawowy czynnik rozwoju. Koncepcje określające stres jako zawsze szkodliwy czyli przede wszystkim teoria wychowania bezstresowego Carla Rogersa - są uważane za największą pomyłkę naukowej psychologii. Stres zbyt długotrwały, zbyt silny, zbyt częsty przyczynia się do rozwoju zaburzeń psychicznych, przede wszystkim takich jak: zaburzenia lękowe (nerwicowe) i depresyjne, stres zbyt silny, traumatyczny stwarza ryzyko PTSD (zespołu stresu pourazowego) oraz w szczególnych przypadkach zaburzeń osobowości czyli psychopatii.