Kobiety sukcesu i ich Związki Miłosne

Problem ze stworzeniem i utrzymaniem związku

Silne kobiety, kobiety sukcesu i brak perspektyw na trwały i udany związek. Nawet jak uda się jakiś związek stworzyć, to zazwyczaj bardzo szybko się kończy, bywa, że w burzliwych okolicznościach. Zazwyczaj są piękne, kreatywne, znają języki obce, mają wspaniałą pracę i plany na przyszłość i kariera staje przed nimi otworem. Angażują się w swoją pracę, ale za sukces płacą wysoką cenę, bo sukces wymaga poświęceń, czasu i wyborów dobrych i złych czasami. Stresująca praca i ciągła frustracja, że nie potrafią nawiązać bliskiej relacji, a nawet jak im się to uda, nie umieją jej utrzymać. Dlatego też przestają wierzyć w miłość, bliskość i w to, że jeszcze może im się udać stworzyć wspaniały związek z mężczyzną. Zazwyczaj takie kobiety bywają zdradzane, a ich niedowartościowani partnerzy nudzą się w takim związku i odchodzą. Silne kobiety sukcesu po każdym takim związku coraz bardziej zaczynają wątpić w swoją atrakcyjność, przestają wierzyć w siebie. Aby odreagować - robią kolejne operacje plastyczne, aby podnieść własne mniemanie o sobie i atrakcyjność.

Sukces wymaga poświęceń

Oprócz stresującego bycia singielką, wszystko co kobieta sukcesu robi - wymaga poświęceń, czasu, zaangażowania jej myśli i tyczy to tylko sfery zawodowej. Praca 24 godziny na dobę, podróże, biznesowe kontakty towarzyskie i brak innych przyjemności, relaksu i możliwości odreagowania. Nie ma czasu na spotkanie z przyjaciółmi, randki i nawet nie ma jak wydać zarobionych pieniędzy, bo wciąż brakuje czasu by iść na zakupy. Znam przypadki kobiet, które podróżując w biznesowych sprawach po całym świecie, nie ruszały się z hotelu na wycieczkę po okolicy, bo nie było czasu z powodu napiętego grafiku spotkań, a po spotkaniach trzeba już było wracać do domu.

Wielu psychologów i terapeutów badając tą przyczynę ośmiela się stwierdzić, że takie kobiety, które odniosły sukces zawodowy, wpędzają mężczyzn w kompleksy, a oni z kolei generalizują temat i uważają, że skoro kobieta odniosła sukces - to na pewno "nie kobieta", tylko facet w spódnicy. Mężczyźni - partnerzy "kobiet sukcesu" zazwyczaj je upokarzają, podcinają skrzydła i obarczają winą za wszystkie swoje życiowe niepowodzenia i za wszystko, czego nie uda im się dokonać w życiu, a planowali. Dlaczego? Przyczyna jest prosta. Kobiety sukcesu są od nich silniejsze. Mężczyźni boją się, że kobiety przeniosą swój sukces na życie prywatne i w domu będą chciały też urządzać wszystko "po swojemu". Takie generalizowanie sprawy odbija się niekorzystnie na życiu uczuciowym w związku, na wzajemnej komunikacji, powoduje stresy, oraz nieodwracalne rozpadanie się więzi i uczucia.

Przemoc psychiczna - manipulacja - psychomanipulacja

Co to jest przemoc psychiczna?

Z rozpoznaniem przemocy fizycznej zwykle nie mamy problemów, bo oznaki fizycznego znęcania się występują jako rany, siniaki, złamania czy zadrapania. Sprawia ból, więc łatwo ją rozpoznać. Inaczej jest z przemocą psychiczną, bo ona nie zostawia śladów na ciele i ofiara nie ma nawet pojęcia, że ktoś stosuje na niej przemoc psychiczną. Ofiara przemocy psychicznej często czuje się źle i nawet nie wie dlaczego. To taka forma relacji z drugą osobą, która sprawia same przykrości stosując groźby, wyzwiska, upokorzenia, szantaże, groźby i manipulacje, które z czasem przybierają na sile. Przemoc psychiczna to działanie za pomocą słów, które wyrządzają krzywdę drugiej osobie oraz różnorakich środków niewerbalnych, ale bez użycia siły fizycznej. Najczęstszymi formami tego rodzaju przemocy są groźby, wyzwiska, wymuszanie poczucia winy czy też wdzięczności tudzież milczenie, aranżowanie cichych dni trwających do momentu wymuszenia przeprosin, obrażanie się oraz cała gama gestów, wyrazów mimicznych, ekspresji. Przemoc psychiczna jest bardzo trudna do udowodnienia. Jest delikatna, subtelna, wręcz jest nieuchwytna, niezauważalna. Ale jest bardzo niebezpieczna, bo zostawia ślady w psychice osoby, na którą jest stosowana. Przede wszystkim wpływa na jej samoocenę, obniża poczucie własnej wartości i wpędza w depresję. Jeżeli przemoc psychiczna stosowana jest wobec dzieci, zazwyczaj pozostawia w nich ślad do końca życia i predestynuje do depresji lub kontynuowania w dorosłym życiu zachowań podobnych zachować. Bywa, że ofiara staje się katem.

Przemoc psychiczna

Ci, którzy są katami dla swych ofiar w związku, którzy wykorzystywali psychicznie i fizycznie swojego partnera, twierdzą i głęboko w to wierzą, że to oni byli ofiarami w swoich związkach. Ta wiara jest tak silna, że nie pomogą żadne perswazje. Osoby, które wykorzystywały partnera - twierdzą, że są dołowane, poniżane, manipulowane, mają poczucie krzywdy i ogromnego niespełnienia na każdym planie życia. Uważają, że nie są szanowane i są lekceważone. Jak więc odróżnić kto w związku jest katem, a kto ofiarą? Jeżeli jest się cierpiętnikiem i kapciem lub męczennicą i wszystko, co się zdarza przyjmuje się z podwiniętym ogonkiem, to sposobu, aby pomóc nie ma, bo osoba zgadza się na takie traktowanie i uważa, że nie ma problemu.

Lęk przed miłością - dlaczego boimy się kochać

 Z jakiego powodu boimy się miłości?

Nie jest łatwo odpowiedzieć na pytanie "Dlaczego boimy się miłości"? Kiedy ktoś staje się bliski naszemu sercu - zaczynamy się bać, nie wiemy co się dzieje, czujemy się zagrożeni - bo nie znamy tego uczucia bliskości i nie wiemy co się stanie jeśli pokochamy. Lęk towarzyszy naszemu życiu od zawsze i dlatego tak wielką jest przeszkodą w osiąganiu sukcesów, kochaniu, zakładaniu związków i rodziny, rozrasta się do lęku o dzieci, o wnuki, o nas samych, co stanie się gdy dzieci dorosną... Nie dajmy się lękom opanować i nie rezygnujmy z miłości, albowiem to, co człowiekowi potrzebne jest do życia, to Miłość. To uczucie, którego człowiek nie zna, bo nie umie kochać, a jednocześnie bardzo tego potrzebuje, o to zabiega i z powodu tego nieraz postępuje nierozważnie. 

Każdemu wolno kochać, ale nikt nas tego nie nauczył i nawet nie wiemy, że mamy PRAWO KOCHAĆ. To dlatego, że sami nie byliśmy kochani przez rodziców nie znamy tego uczucia i nie czujemy się bezpiecznie gdy ktoś pokocha nas. Miłość jest więc dla nas uczuciem nieznanym i nie wiemy czego się możemy po niej spodziewać. Bardzo często kojarzy się ze stratą, poświęceniem, zagrożeniem, że będziemy musieli komuś oddać część siebie, a my tego nie chcemy. Nie chcemy dawać, bo nie mamy nic, czym byśmy mogli się podzielić i boimy się utracić to co mamy, ale sami nie wiemy co to jest. Serce jest zamknięte i boi się bliskości. Boimy się straty, bólu i cierpienia i emocjonalnie zamykamy się na drugiego człowieka tak jak nasi rodzice byli emocjonalnie zamknięci na nas. Nie umiemy się otworzyć, a wokoło nas jest wielu do nas podobnych ludzi zamkniętych emocjonalnie tak jak my. Człowiek emocjonalnie zamknięty, jest jak w klatce z której nie może wyjść i czuje, że jest w więzieniu. Dlatego też rozumiejąc się doskonale z zamkniętymi emocjonalnie ludźmi - boimy się wejść w związek, który kojarzy się z zamknięciem, więzieniem, ubezwłasnowolnieniem i utratą wolności osobistej. Jeśli nasi rodzice nie rozmawiali z nami o tym, co czują, jeśli unikali trudnych tematów, to jesteśmy nieprzygotowani do życia i nie będziemy akceptować ani siebie, ani innych, i mimo iż będzie czuć ogromną potrzebę miłości - nie będziemy w stanie wzbudzić uczucia miłości i nie będziemy umieli dać tej miłości innym. Swoim dzieciom też nie.

Piotruś Pan - niedojrzałość emocjonalna mężczyzny

Piotruś Pan - mężczyzna bez szans na dojrzałość

Wieczny chłopiec bez szans na dojrzałość - tak określamy syndrom "Piotrusia Pana", czy też syndrom "wiecznej niedojrzałości". To żądny przygód beztroski chłopiec - marzyciel, który jest skupiony wyłącznie na sobie. Jest niezdolny do życia w rzeczywistym świecie, do budowania trwałych więzi, ale gdy znajdzie partnerkę, to oczekuje od niej całkowitego podporządkowania się i opieki. Od partnerki wymaga matkowania mu, pobłażliwości, akceptacji jego wybryków i tego, aby nie stawiała mu żadnych wymagań, aby nic od niego nie oczekiwała. Piotruś Pan ucieka przed odpowiedzialnością, odpowiedzialnym życiem u boku bliskiej osoby, ciągle buja w obłokach i dba tylko i wyłącznie o swoje własne przyjemności, które mają mu zrekompensować emocjonalne braki i umiejętność stworzenia pełnej, poważnej, stałej relacji partnerskiej w związku. 

Przyczyna emocjonalnej niedojrzałości mężczyzn 

Matka, która wychowuje syna "bezstresowo" nie ucząc go odpowiedzialności za to co robi, nadmiernie rozpieszcza i rozpuszcza, nie stosuje zasad i bywa, że manipuluje dzieckiem już od najwcześniejszych lat. Tak wychowywany chłopiec wczuwając się w nastrój emocjonalny matki w dorosłym życiu nie ma problemów, aby wczuwać się w emocje kobiet. Na początku to kobietom bardzo imponuje, ale potem bywa dokuczliwe i bolesne. Niedojrzali emocjonalnie mężczyźni to ci, którzy wychowywali się bez ojca, a matki starały się im wynagrodzić ten brak stając się dla syna i matką i ojcem w jednym.

Kobiety których lepiej unikać i nie wchodzić z nimi w związki

Typy kobiet - których lepiej unikać w związkach

Miłość nosi różowe okulary, miłość jest ślepa, miłość to pewnego rodzaju zauroczenie, któremu czasami ulegamy bardziej, a czasami mniej, ale zawsze jesteśmy zauroczeni obiektem naszych westchnień. Jaki ten obiekt jest naprawdę, to okazuje się dopiero po ślubie kiedy mija fascynacja, oczy otwierają się i okazuje się, że obiekt naszych westchnień - to nie ta sama osoba, w której się zakochaliśmy. Osoby świadome tego, że czas fascynacji mija i nastaje codzienna rzeczywistość, mają szansę na to, aby związek trwał. To jest naturalne, że partnerzy mają czasem humory, czasem chorują, czasem są po prostu zmęczeni i mają prawo do tego, aby pobyć sami ze sobą, gdzieś wyjechać, odpocząć, zebrać siły na dalsze wspólne życie i zmaganie się z codziennością. Bywa jednak coraz częściej, że pojawia się coś, co nam szkodzi, nad czym trudno jest przejść do porządku dziennego i co trudno jest zaakceptować, bo utrudnia wspólne pożycie, zrozumienie i rani uczucia. Okazuje się, że partner z tego wspaniałego, romantycznego i pełnego humoru mężczyzny zmienia się nagle w maminsynka, bawidamka, pijaka czy też seksoholika, a ta wspaniała partnerka – zawsze kochająca i rozumiejąca – staje się zimną jak lód, zazdrośnicą, desperatką, księżniczką żądającą hołdów i służenia. Ktoś, kto się wydaje miły i zaskakujący – w codziennym życiu zmienia się w psychopatycznego sadystę. Nie bije, ale psychicznie znęca się i jest to gorsze niż przemoc fizyczna.

Kobiety które kochają za bardzo

Kim jest kobieta, która za bardzo kocha?

Kobiety kochające za bardzo to kobiety uzależnione od miłości. Ale czy naprawdę tę miłość mają? Francuski pisarz Pierre Augustin Caron de Beaumarchais o miłości rzekł: "Jeżeli chodzi o miłość, nie może być mowy, by było jej zbyt dużo". Ale rzeczywistość kobiet kochających za bardzo jest zupełnie inna... bolesna, okaleczająca i niszcząca to piękne uczucie. Bo to On jest dla niej Bogiem i nic więcej, oprócz Niego się nie liczy. Ona chciała być tylko kochana, akceptowana i przytulana... Więc dziś znowu nigdzie nie wyjdzie, bo przecież On może przyjść i co to będzie gdy jej nie zastanie w domu. Więc Ona śpi z telefonem i praktycznie nie rozstaje się z nim, bo przecież On może w każdej chwili zadzwonić...