Rebirthing - uzdrawianie leczenie odradzanie

WROGOWIE REBIRTHINGU NIE CHCĄ SIĘ LECZYĆ

Rebirthing - w skrócie RB - ma nie tylko swoich zagorzałych zwolenników, ale także grono aktywnych przeciwników - w dużej mierze tych osób, które nie chcą się leczyć. Na ogół krytyczne opinie o rebirthingu wygłaszają te osoby, które o technice uzdrawiania oddechem nie mają zielonego pojęcia, albo takie, które były raz czy dwa na zajęciach i obserwowały zaledwie jedną czy dwie sesje oddechowe, bo sami nie chcieli poddać się terapii. Rebirthingowa terapia oddechowa jest proponowana wszystkim, którzy mają ochotę poznać i praktykować tę metodę jako rodzaj techniki psychoterapeutycznej. Rebirthing jest zatem sztuką życia z naturalnym głębokim oddechem, który na nasze nieszczęście, jest tracony wraz z pierwszym stresem, jakim dla wielu z nas były własne narodziny - często traumatyczne. 

Strach i ból matki podczas porodu powodują u niej skurcze mięśni, które to utrudniają dopływ powietrza do płuc płodu. Jest to któtkotrwałe, ale na tyle istotne, że że budzi lęk w świadomości małej, rodzącej się ludzkiej istoty - lęk o przeżycie. Jest to pierwsza trauma i pierwsze obawy przed śmiercią, które zostają jeszcze wzmocnione tym, że tak nagle przecina się pępowinę łączącą nowonarodzone dziecko z matką, kiedy to płuca nie podjęły jeszcze samodzielnej pracy. Oddzielenie od matki, mycie, ważenie, wrzaski i krzyki innych rodzących - znowu rodzą poczucie zagrożenia i tworzy się poczucie braku bezpieczeństwa w nowym, obcym świecie.

Osoby zażywające narkotyki, pijące alkohol, a także osoby chore psychicznie zażywające silne leki psychotropowe mogą mieć problemy z wejściem w trening rebirthingu z uwagi na silnie zablokowany czy nawet uszkodzony mechanizm oddychania. Znane jest spłycenie oddechu i duszności jako objaw niepożądany wielu neuroleptyków oraz narkotyków. Doznania narkotyczne pochodzą ze spłycenia oddechu i niedotlenienia mózgu. Odradzanie do życia wiecznego jakie proponuje joga i metoda Leonarda Orra działa w odwrotny sposób. 

Toksyczna miłość - Uzależnienie

Uzależnienie ludzi od miłości jest takie samo jak uzależnienie od nałogów i innych używek. Toksyczna miłość, miłość osoby, która kocha "za bardzo" jest chorobą osób, które odczuwają natrętną potrzebę bycia z partnerem/ką zawsze i wszędzie i robienia wszystkiego zawsze razem. Kobieta czy to mężczyzna chcąc być coraz bliżej osoby, którą jak się wydaje kocha - zaczyna rezygnować ze swojego życia, ze swoich zainteresowań, rezygnuje ze swoich przyjaźni i przyjaciół, hobby, rodziny, dzieci i tego wszystkiego co kochała, lubiła, co było ważne w życiu. Rezygnuje nawet z celów i zatraca się tak w tej swojej miłości, że w końcu partner staje się wystarczającym - całym światem, bez którego nie może sama istnieć.

Bywa, że tak osaczony partner - znika (często w sposób nagły), a jej nie zostaje już nic oprócz bólu, uczucia pustki, lęku i coraz większego głodu miłości... I tak odtwarza się schemat polowania na tego, kogo znowu pokocha i osaczy swoją miłością. Gdy pojawi się kolejny partner - znowu w obawie przed samotnością i odrzuceniem - godzi się na wiele rzeczy, których by nigdy nie zaakceptowała, gdyby nie ten schemat toksycznego kochania. Akceptuje agresję partnera i zdrady i godzi się na brak szacunku dla siebie, a obsesyjnie zalękniona w obawie przed porzuceniem - zaczyna kontrolować życie partnera, jego telefon, pocztę, znajomych, pracę i próbuje go od siebie uzależnić. 

Pod wpływem tych obsesyjnych zachowań, słabnie, traci radość i energię życia, nawet wie, że coś niewłaściwego robi, ale słabnie tak bardzo, że nie potrafi zakończyć tego związku, ani nic w nim zmienić... ani nawet w nim żyć...

Niedojrzałość emocjonalna - kobieta wieczna dziewczynka

Mimo dorosłego wieku, niektóre kobiety nie osiągają dojrzałości emocjonalnej, dlatego w związkach, które tworzą – po pierwszym etapie zachwytów, ochów i achów – następuje stopniowo, ale powoli całkowity odwrót. Dla takich „wiecznych dziewczynek” nagle staje się jasne, że ten wspaniały mężczyzna, którego wybrały - nie jest tym wymarzonym księciem z bajki, nie jest wspaniałym rycerzem na białym koniu, ani nawet supermenem, nie jest superbohaterem gotowym każdej chwili do podejmowania wyzwań mu przez nią stawianych... Niestety, do drzwi zastukała codzienność i wiecznym dziewczynkom bardzo trudno jest się z nią zmierzyć.

Jeżeli związek między dwojgiem ludzi oparty jest na zdrowej relacji, to ludzie w nim rozmawiają, dzielą się uczuciami, starają się porozumieć w każdej sytuacji, a jeśli jest taka konieczność – rezygnują ze swoich egotycznych zachowań, aby wspólnie wypracować jakiś kompromis, który da obojgu szczęście. Wieczna dziewczynka nie potrafi rezygnować, zachowuje się jak dziecko, które nie zaspokoiwszy swoich zachcianek, znudzone, zabiera swoje zabawki, albo je porzuca i odchodzi ze wspólnej piaskownicy rozglądając się za kimś innym do zabawy i nowymi zabawkami, które też porzuci gdy nie zaspokoi w nowym związku swoich zachcianek.

Taka jest mentalność osób niedojrzałych emocjonalnie i czy to będzie kobieta – wieczna dziewczynka, czy to mężczyzna - wieczny chłopczyk, skutek niedojrzałości i zachowania się takich osób będzie podobny. Podczas gdy ich ciała fizycznie rozwijały się – to niestety ich emocjonalny rozwój zatrzymał się na etapie nastolatków.

Nauki Duchowe Mahavatar Babaji

Nazwy i formy są Jego częścią, lecz Go nie opisują. Babaji jest bytem samym w sobie i poza nim. Sanatana Dharma mówi, że Bóg przychodzi na Ziemię w dwóch różnych formach, aby ustanowić Pokój i Prawość. Jedną z nich jest Mahavatar - czyli manifestacja Boskości w ludzkiej formie, która pojawia się i znika. Druga to Avatar - Boskie wcielenie zrodzone z kobiety, który często wiedzie życie rodzinne. Babaji jest czczony przez wyznawców jako Mahavatar Śiva.

Kilku wybitnych indyjskich uczonych pisało już o Jego poprzednich manifestacjach, lecz żaden nie mógł wskazać skąd On pochodził czy dokąd zmierzał. Jego ostatnie fizyczne pojawienie się było zapowiadane zarówno przez starożytne pisma jak i przez ostatnie proroctwa. Tak jak przepowiedziano, Babaji pojawił się w młodzieńczej formie w 1970r. niedaleko wioski Herakhan, leżącej w rejonie Kumaon, u stóp Himalajów. Babaji był znany wtedy jako Śri Śri 1008 Herakhan Bhole Baba lub prościej Herakhan Baba.

W odpowiedzi na proroctwa i w przygotowaniu na pojawienie się Babaji - wzniesiono i odbudowano wiele świątyń i ashramów. Indyjski święty tego wieku - Mahendra Baba, który w latach 50-tych i 60-tych poświęcił swoje życie na poszukiwanie Babaji i służbę dla Niego, rozpowszechnił, z boskiej inspiracji, celebrowanie Aarati (oddawanie czci Bogu). Herakhan Vishwa Mahadham (Herakhan znaczy - Najświętsze miejsce Wszechświata) był w latach 1970-1984 miejscem pobytu Babaji, a obecnie jest tam jego główna świąttynia i ashram. Herakhan leży u stóp góry Kailash, od dawna uznanej przez tradycję za siedzibę Pana Śiva i jest położony nad brzegami Gautama Gangi, uświęcającego źródła Świętej Rzeki - Ganges. 

Sentencje o milości, związku i partnerstwie

O Miłości powiedzieli:

• Jesteś zakochany wtedy, gdy szczęście, bezpieczeństwo i rozwój tej drugiej osoby staje się dla ciebie tak ważne, jak twoje własne.
• Prawdziwą miłość cechuje bezwarunkowa akceptacja. Nie tylko jest ona skoncentrowana na innych, ale również daje nam pragnienie akceptacji tych, których kochamy takimi, jakimi są, a nie takimi jakimi mogą być, albo mogą zmienić się w przyszłości.
• Skoro tak wielu ludzi szuka w tak wielu miejscach prawdziwej miłości, dlaczegóż tak niewielu z nich szuka jej w tym najbardziej oczywistym miejscu?
• Myślę, że dwa rodzaje lęków wstrzymują ludzi od przeżywania intymności i radości trwałego związku. Jeden to lęk, że nikt nie będzie mógł mnie kochać. Drugi to lęk przed niezdolnością by kochać.
• Bardziej pożyteczne, korzystne jest rozwiązanie konfliktu niż rozwiązanie wzajemnych stosunków.
• Złota zasada szczęsliwego małżeństwa: Jakiekolwiek cechy pragniesz widzieć u współmałżonka - rozwijaj je u siebie.

MIŁOŚĆ na negatywnych wzorcach podświadomości

Toksyczna miłość to relacja łącząca dwie osoby, w której jedna z nich negatywnie wpływa na drugą, wyrządzając jej szkodę, niszcząc ją lub relację, która je łączy. Termin ten odnosi się nie tylko do uczucia, jakim darzą się dorośli, ale może być także używany w odniesieniu do relacji łączącej matkę czy ojca z dzieckiem. Częstokroć zdarza się, że miłość jednego lub obojga rodziców do ich ukochanej pociechy przybiera dla niej niebezpieczny wymiar. Trudno wskazać jednoznaczną przyczynę powstania toksycznego związku. Bywa, że rodzic przenosi uczucia z partnera na dziecko lub wskutek własnych niepowodzeń nadmiernie koncentruje się na dziecku. Toksyczna relacja między rodzicami a dzieckiem doprowadzić może nie tylko do tego, że zrujnuje łączącą ich więź, lecz również zarzutuje na przyszłe związki nadmiernie kochanego dziecka. Ciągłe koncentrowanie się na dziecku i nadmierna ingerencja w jego życie wyrządzić może wiele trudnych do naprawienia szkód. 

Źródłem toksycznej miłości w związku partnerskim może być poczucie odrzucenia wyniesione z dzieciństwa. Niedosyt ciepła i uczucia rzutuje na dorosłe życie każdego człowieka. Jednym z efektów takiego stanu rzeczy jest nieumiejętność budowania zdrowych relacji międzyludzkich i duża skłonność do toksycznego kochania drugiej osoby. Dlatego później w dorosłym życiu wiele osób stara się odbić sobie wyrządzone mu przez rodziców krzywdy. Niestety zazwyczaj ukochany takiej osoby nie jest w stanie zaspokoić jej potrzeb, co z kolei potęguje u niej uczucie emocjonalnego niedosytu, które osiąga najwyższy poziom, kiedy toksycznie kochana osoba zostaje porzucona. Patologiczne, toksyczne uczucie nabrać może zupełnie innego wyrazu i wyrządzić nam wiele przykrości. Może doprowadzić do zniszczenia osobowości bądź własnej samooceny, ale przede wszystkim do ograniczenia wolności. Sprawia zatem, że dla drugiej strony spędzanie czasu z ukochaną osobą, to nie przyjemność, lecz przykry obowiązek. Problem cywilizacji zachodniej polega na tym, że toksyczna miłość występuje w większości związków międzyludzkich. 

Korzenie Rebirthingu - Oddech Kołowy

KORZENIE REBIRTHINGU

Mahavatar Babaji

Rebirthing jest to metoda mająca swoje korzenie w kulturze indyjskiej, gdzie techniki oddechowe są nieodłączną częścią duchowych i uzdrowicielskich praktyk (Pranajama, Krija Yoga itd). Za odkrywcę rebirthingu uważa się Amerykanina Leonarda Orra, który swą metodę terapeutyczną zaczął popularyzować szerzej w 1974 roku. Leonard Orr określając rebirthing posługiwał się często źródłowym terminem maha joga, praktykę afirmacji i dźwięku - mantrowaniem, zaś sesje oddechowe ćwiczeniami pranajogi lub krijajogi. Praktykowano początkowo głównie sesje oddechowe w wodzie, sztukę afirmowania oraz nucenie mantramu Om. Leonard Orr uważał rytm oddechowy rebirthigu za najmocniejszą dla psychoterapii formę prana jogi. Według niego oddech to sekret życia i śmierci. Celem Orra jest wprowadzenie ludzi na ścieżkę duchowego oświecenia i samo-świadomości. Maha Joga to indyjski termin określający zbiór podstawowych ćwiczeń do zapoznawania się z jogą bez podejmowania inicjacji czy wtajemniczeń. Można powiedzieć, że Maha Joga, to całkiem świecka Joga dla wszystkich, a ćwiczenia pochodzą wedle kolejności z czterech wielkich systemów Jogi jak: Mantra, Hatha, Laja i Radża Joga.  Na rozwój i kształt rebirthingu najbardziej wpłynął jeden z indyjskich mędrców i filozofów, Mahawatar Babadźi. Rebirthing można uważać za świeckie wprowadzenie do jogi oddechowej o charakterze terapii psyche. Rebirthing jest z powodzeniem stosowany jako jedna z bardziej skutecznych technik psychoterapii.